donderdag 23 november 2017

Digitale detox...




Ja, je leest het goed!
Ten huize Onliemie 
is er
 een gedeeltelijke
(en noodgedwongen)
digitale detox.
Je vraagt je af waarom?

Wel...
 weeral maar eens een farce aan de hand met mijn gsm.
(mobieltje voor "Dhollanders")

Ofwel laat ik dat ding per ongeluk in het toilet vallen,
ofwel speel ik het kwijt op wandeling met de honden.
Hoe stom kan een mens zijn?

Intussen al 27 keer dezelfde route gelopen 
maar niks te vinden.
Er naar bellen om hem zo te traceren, 
kan ook niet meer.
Het ding slaat meteen op voice mail.

En nu ga ik dus afkicken.
Een weekje zonder!
Ook omdat ik even rustig wil nadenken
over
wat ik me ga aanschaffen.
Geen duur ding.
Dat alvast niet.
Ik speel het toch weer kwijt.
Iemand een goeie tip?
(Zonder al te veel reclame te maken)


En er is niet alleen ellende met de telefoon.
Ook het weer maakt me niet echt vrolijker.
Wat een winderig en  nat en miezerig gebeuren.
En donker!
Halverwege de dag al.
Sombere toestand!

Zelfs de honden willen de tuin niet in.
De kat al evenmin.
Een mens begint zo waar aan emigreren te denken.




Zie dat hier nu liggen, de luiaards!

Ofwel zijn ze doodmoe van het bezoek van vanmorgen?
Drie taterende "Haaksetiers", dat kruipt niet in de kouwe kleren pels!
Jammer dat ik daar nu niet een foto van heb.
Die hou ik jullie nog te goed!
:-)







dinsdag 21 november 2017

Een hoodie met de nodige hindernissen.




In de rapte 
zou er  voor het minimeneerke
 een hoodie gemaakt worden. 
Eerder 
voerde ik al eens de kap van een hoodie met gewone katoen.
En dat was dom! 
Heel erg dom!
Want katoen rekt niet.
En dus...
werd de halsopening te klein.
Nu zou je denken :
"ze is er door geleerd!"

Goh, ge gaat het echt niet geloven!
Dit werd een hoodie met heel veel hindernissen.

Omdat ik te weinig rode sweaterstof had, combineerde ik met jersey.



En jersey is geen katoen.
Jersey rekt!
Maar...
sommige jersey maar in 1 richting.
Blijkbaar.
 En daar....
had ik nu weer eens geen rekening mee gehouden!
:-(

Met het gevolg 
dat het koppeke van ons minimeneerke 
niet door de halsopening kon.
Ik heb dat niet geprobeerd.
Zelfs dat was niet nodig.
Je zag het zo!
(GIL!)

Er moesten de nodige aanpassingen gebeuren.
Dan krijg ik het al hé.  
Geduld?
 Het is een schone deugd!

Het werd een hoodie met rits!
Tot zover hindernis 1 : er was een oplossing.
Oef!

En dan ...
echt om mij te pesten denk ik...
begon mijn machine steken over te slaan.
Echt.
dan zou ik het ding smijten!
Hindernis 2!

Dus ik met mijn Pfafke naar de winkel.
Ze gingen het herstellen.
Maar niet direct.
Ah nee.
Een paar dagen geduld
geduld?
en 
ook een paar dagen werkloos.


Achteraf beschouwd,
 denk ik zelfs dat het niet aan mijn machine lag,
maar aan het merk van de stikzijde.

Doch de hindernissen zijn overwonnen
en
intussen is hij klaar.


De hoodie met rits!




Dochter vindt het een hoodie met "Power ranger- allures".
Of ik dat nu als een compliment mag beschouwen,
is me niet helemaal duidelijk.
Ik vrees er een beetje voor.








dinsdag 14 november 2017

Wol uit het hoge noorden.





Omdat oudste, schoonzoon en #Kingwobbe
eind deze zomer in hogere regionen vertoefden,
kwam mijn verjaardagscadeau met vertraging.

Toen ze enkele weken geleden,
via "thuis",
doortrokken naar het zuiden,
kreeg ik onder andere
 echte rendierenwol!
Rendierenwol uit het noorden.
Ja, deuheu...
Waar leven rendieren ook anders?



Het idee dat dit van rendier is,
vind ik al geweldig.
Alleen...
de strengen wol waren wel erg vettig.
Na ettelijke wasbeurten was dat niet veel beter.
Misschien ken ik wel niks van gesponnen wol?
Misschien moet dat nog 1000 keer extra gewassen, gespoeld worden?

Pluizen en  prikken doet de wol ook.
Dus voor een sjaal of muts is deze beestenwol niet echt geschikt.

Daarom leef ik me nu maar uit met lapjes breien.
Allemaal verschillende moeten het worden.
Gaat trouwens heel stroef door die vette film die ik er niet af krijg.
Maar stroef?
Dat gaat ook!

De lapjes samen worden een tas,
heb ik nu bedacht.
Hoe precies weet ik nog niet.
Met een bodem en handvaten in nepleer misschien
en een bijpassende katoenen voering.

En of ik die lapjes nu aan mekaar zal haken,
of naaien
is me ook nog niet duidelijk.

En versteviging als tussenlaag, 
zodat de tas niet als een pudding in mekaar zal zakken,
is wel een must.

Ik ben dus alvast gestart.
Zonder patroon of plan.
Op "den wilde boef".
"Onliemie stijl" dus!
:-)





Eigenlijk had ik dat nog niet mogen doen :
'Beginnen aan iets nieuws'.
Er liggen nog 3 andere werkjes op de priemen.
(ik zal maar van de haakwerkjes zwijgen zeker?)
:-(


Dit is dus weer maar eens een schitterend voorbeeld
 van mijn ongeduld.
Ik ben veel te curieus over hoe iets zal worden
en daardoor 
creëer ik de grootste chaos in mijn hoofd.
Alles tegelijk.
En echt :
dat leer ik  nooit meer af!


Intussen zag ik bij haar ook toffe blokken.
Hier kan ik ook inspiratie op doen.
Oefenen met nieuwe steken.
Dat lijkt me wel wat.





Ooit gaan jullie de tas hier zien passeren.
Beloofd!
Ooit!












vrijdag 10 november 2017

Ecologische lunchverpakking...

 


Wie me hier al even volgt,
weet vast dat ik probeer om een beetje "ecologisch" te leven.
Ik moet zeggen dat het me tot nu toe,
toch niet heel erg goed lukt.
Het kan nog stukken en stukken beter.

We proberen plastiek te mijden 
voor zover dat kan.
Maar hoe moeilijk is dat!
Hebben jullie ook al eens gelet op nutteloze verpakkingen?
Nutteloze verpakkingen die meestal dan nog uit plastiek bestaan.

Zien jullie de logica van komkommers
 individueel verpakt in plastiek?
Ik niet!
En ik weiger echt om dat te kopen!
Maar ook al let je goed op,
toch heb je op het einde van de week
 een hele berg verpakkingsafval.

Omdat een brooddoos in een rugzak toch wel wat plaats inneemt
en we geen plastiek of al zeker geen aluminiumfolie willen gebruiken,
maakte ik al eerder deze broodzakjes.

In de winkel zagen we nu de Boc' 'n roll.
Heel handig want wanneer je deze openvouwt,
heb je meteen ook een soort van placematje.
Dus kochten we er toch eentje voor het gemak
en als modelletje meteen ook heel handig.




En maakte ik er zelf 2 extra.




Ik gebruikte katoen aan de ene kant en 
geplastificeerde katoen aan de binnenkant.
Dat laatste zal zeker en vast ook wel niet erg ecologisch zijn,
maar wel handig omdat het afwasbaar is 
en 
de hele reutemeteut dus niet meteen
na één beurt in de wasmachine moet.
Wat ook weer niet ecologisch is, toch?



 Ze zijn heel erg praktisch.
Praktischer dan de vroegere zakjes.

Ik heb zo een vermoeden
dat er nog gaan volgen.






dinsdag 7 november 2017

Het blauwe licht en ook nog wat "moetjes en magjes".

 



Tijdens de fotografieles, die tijdens de avond valt,
wat voor het oefenen niet altijd even praktisch is
vanwege het licht,
leerden we toch het "blauwe licht" te vangen.
Blauwe licht?
Nooit eerder had ik daar over gehoord.

Tijdens het blauwe uurtje,
dat eigenlijk geen uurtje duurt,
maar hoop en al 10 minuutjes,
neemt de lucht een blauwe kleur aan.
(dit voor de leken onder ons.
De fotografiemensen wisten dit vast al jaren!)
Lees maar even in de link.

Ik ben een complete beginneling,
bovendien het allergrootste oen 
als iets technisch wordt en 
vooral geduld vraagt.

Toch lukte het al redelijk.
Vind ik zelf.
Mag dat?
Zelf vinden dat het redelijk gelukt is?
Ik blijf het daar moeilijk mee hebben.
Mezelf complimentjes maken is iets wat ik van thuis uit niet heb meegekregen.





Deze zijn echt 
helemaal zonder te "poteren"!
Ik heb het gevangen toen,
dat blauwe licht.
Niet allemaal even scherp.
Maar het licht had ik wel!

En meteen maak ik  ook even reclame
voor onze mooie St.Romboutstoren
en  "onze" stad
Echt wel de moeite!
Ook voor een citytrip!
En neen!
Neen, neen, neen!
Ik word hiervoor niet gesponsord!


Hieronder nog enkele
"Moetjes" ...





En toch ook wel wat "Magjes". 
;-)



Ik weet niet of dat nu aan mij ligt?
Maar dit jaar vond ik dat er iets mis was met de herfst.
Het kleurde niet zo mooi als andere jaren.
Vond ik.
Ik zag alleen maar bruin.
En een heel klein beetje geel.
En nog minder rood.
En veel minder paddenstoelen.
Zelfs dat ook veel minder.

De echtgenoot was hiermee niet akkoord.
Wat vonden jullie?

En kritieken
op mijn "gevangen blauwe licht"
en op de "moetjes en magjes"
ook meer dan welkom!

Ik kan er alleen maar uit leren.
:-)






maandag 6 november 2017

Broekje voor het minimeneerke.




Er werden toch wel wat spulletjes gemaakt
tijdens de stille periode.
Spulletjes
waarvan ik dan weer vergat foto's te maken.
Vooral
omdat het dingen waren
 die ik ook wel eens eerder toonde.

Enkele weken geleden
maakte ik eens een andere broekjesversie.
Al meer een echt jongetjesbroekje.

Nochtans blijft de dochter fan van de Olivers.
Die zijn gewoon echt heel erg praktisch.

Maar deze werd ook leuk bevonden.
Tenminste
 ik merk dat  het minimeneerke 
dit broekje 
toch wel erg vaak draagt.

Op de foto hieronder, met het broekje zo plat op tafel,
(dat is dus wat ik bedoel met waardeloze foto's !)
lijkt het maar niks.





Maar rond de billetjes van het minimeneerke
is het een stuk schattiger.




Stofje : van een vroeger "stoffenspektakel" :
bruine stretchjeans.
Model uit een oude Knippie nr 4 2011.
Maatje 80.
Klepje op het achterpand
is een "Onliemie-extraatje".
En zien jullie de nieten vooraan?
Dat deed ik voor het eerst.
En dat ik dat nooit eerder aandurfde,
is zo belachelijk als wat.
Dat stelt echt niks voor.

Gewoon een flinke tik met de hamer
(en nog wat extra tikjes omwille van mijn eeuwige onzekerheid,)
en klaar!

Aanvankelijk waren de pijpjes veel te lang.
Balen!
Want door die tricotboord was omslaan geen optie.
Dus werd het inkorten en even opnieuw de tricotboord er aan.

Volgende keer worden minimeneerkes maten op voorhand gecontroleerd.
Dat heb ik nu wel geleerd!

Moest er iemand zich geroepen voelen om ooit dit broekje te maken:
verleng voor- en achterpand bovenaan met een 5-tal cm.
In ieder geval ben ik dat bij een volgend exemplaar zinnens.
Luiers nemen toch echt wel wat plaats in!
 :-)






donderdag 2 november 2017

Nieuwe "hobby"?




Door het lange wegblijven, heb ik het hier nog niet verteld.
Ik volg een cursus fotografie.
Jullie zullen denken : Wat nu weer?
Na kleien, kalligrafie, Italiaans...
vorig jaar,
nu weer iets totaal anders.

Maar de lesmomenten van de overigen 
"matchten" niet meer met mijn "geweldig" lessenrooster.

En misschien ben ik ook wel een 
"hakopdetak"- springster?
Een beetje.
;-)

Niet echt een hobby dat fotograferen
maar voor iemand met een blog
heb ik er toch echt wel nood aan.
Stikjaloers ben ik op al die blogs
met van die fantastische foto's.
De juiste compositie, de achtergrond, de juiste muur ...
Om van belichting en andere toestanden ook nog maar te zwijgen.

Fotootjes maken met zo'n minitoestelleke
of met onze Nikon op volautomatisch,
dat lukte uiteraard nog min of meer.
Af en toe...
Want vaak was het resultaat ronduit "mottig".

Waarvoor al die andere Nikonknopjes dienden,
was voor mij een groot raadsel.
De echtgenoot probeerde het nochtans geduldig uit te leggen.
Echt heel geduldig! 
Hij wel!
Maar mijn geduld?
Dat is een ander paar mouwen.
Soms.
"Meestal!": hoor ik de echtgenoot denken.

En omdat vreemde ogen dwingen,
schreef ik me in voor een fotografiecursus.
Dat leek me beter.
Alvast ook beter voor de huwelijksvrede.
:-)

En bij die fotografielessen
krijg je dus huiswerk.
Dat loopt ook al regelmatig mis.
Tijd hé!
Altijd te kort!
En stomme contactavonden en klassenraden,
net op het tijdstip van de les,
strooiden ook al roet in het eten.

Dus eigenlijk loop ik al een beetje achter op de lessen.
En we zijn nog maar net gestart.
Zucht!

Ik heb het ook al flink in de gaten :
"Zelfs voor een doorsnee hobbyfotograaf
 ben ik niet in de wieg gelegd".
Maar ik blijf mijn best doen.
en  oefenen.
En rare dingen fotograferen.
Want dat moet van de meester.




En bij deze heb ik al "gepoterd".
Geknipt en  zwart/wit filterke.
Ik vind dat vals spelen.
Maar dat mag blijkbaar.
Daarom is het digitale fotografie.
En toch  blijf ik  het "poteren" vinden.

En "poteren"?
Dat valt echt niet te rijmen met een sportjuf!
;-)





PS :  "Poteren" is Limburgsvlaams voor "vals spelen".
Kwestie dat ook de Nederlanders kunnen volgen in mijn verhaal!



dinsdag 31 oktober 2017

Pauzeknop



Het was hier stil.
Voor mijn doen wel heel lang stil.
Ik was dat ook helemaal niet van plan.

Nichtje drukte de pauzeknop in
en ineens was ook hier de zin weg.
Helemaal!
Louter toevallig hoor.
Of het moest een straffe pauzeknop zijn.

Geen zin meer om te bloggen,
geen zin meer om te lezen bij jullie.
Zelfs dat niet.
Ja sorry, ik begrijp het nog steeds niet.
Weg... helemaal weg uit blogland.
Al dik 2 maanden.
Zomaar ineens.

Inspiratie was er nog minder.
Waarover zou ik schrijven?
Ik maakte nog wel het een en ander,
maar vergat van het meeste dan weer fotootjes te nemen,
want eigenlijk vond ik de dingen niet eens de moeite
om over te schrijven.


Sinds het nieuwe schooljaar mag ik elke donderdagmiddag op het minimeneerke passen.
En dat is leuk.
Veel leuker dan ik ooit gedacht had.
Maar ook wel vermoeiend.
Ik doe die middag niets!
Alleen maar met het meneerke bezig zijn.
En na die middag ben ik ferm moe.
Zeggen dat we er zelf zo'n 3 groot brachten.
Drie, die flink kort na mekaar kwamen!
En dat ging als een fluitje van een cent.
Voor alles is er een leeftijd zeker?


Foto's worden er op die oppasmiddag heel veel genomen,
en zelfs filmpkes ook.
En ik zou daar zeker iets over kunnen schrijven.
Maar jongste en schoonzoon willen het minimeneerke 
niet herkenbaar op de blog.
Dus dat is dan wel heel jammer.
Want het minimeneerke is wel het allerschoonste meneerke van de hele wereld!
En het leukste en slimste en grappigste en...
Helemaal een minimeneerke om op te eten!
Uiteraard. :-)



We zingen samen liedjes van "handjes draaien, koekenbakkenvlaaien..."  en van "juju paardje, we rijden naar Diest..."    
Nu ja "zingen"  is het niet echt.   
Dochter lacht zich te pletter met mijn versie.
Maar we hebben pret met ons tweetjes.
En dat telt!


Oudste en schoonzoon waren ook weer even in het land.
met #kingwobbe.  (zie instagram)

We gingen met z'n allen op weekend.
Een gezellig weekend
met ter plekke een zieke zoon
en  zieke dochter (dat was minder)
en
het slechtste "Dardennenweer" dat we ooit hadden.
(dat was ook minder)

Maar het was desondanks heel plezant.
Met heel de bende, het minimeneerke en de 3 honden.
Druk dus ook wel.










En intussen zijn ze weer weg.



Oudste, schoonzoon en #kingWobbe.
Op weg naar het zuiden.
Het mooiere weer opzoeken en een warmere winter tegemoet.

Eerst werd hier de "camionette" wat leefbaarder gemaakt.
Met een zonnepaneel, luifel, verwarming, ledverlichting,
en met in Noorwegen gevonden wrakhout
knutselden ze een klaptafel en rekjes.
Helemaal in "hippy lifestijl".

Dat duurde allemaal wat langer dan verwacht.
En daar was ik stiekem wel blij om.
Ik heb hen toch liever veilig thuis.

In maart komen ze weer even terug.
Dan wordt schoonzoon peter
van een nieuw wereldburgertje
bij zijn broer.
En daarvoor moet je wel terugkomen.
Een betere reden is er echt niet!

En ook daar ben ik heel blij om.
Over 5 maanden zijn ze er weer.
Voor even toch.



Misschien was ik daardoor wat uit mijn doen?
Omdat ik hen toch wel mis.
Of was het door mijn allerslechtste uurrooster ooit?
Ook al hebben we intussen alweer herfstvakantie,
met dat uurrooster heb ik nog steeds geen vrede.

"Leg je er nu toch bij neer. Je moet er sowieso een jaar mee voort" :
zegt de echtgenoot.
Maar tot nu toe lukt het me niet.
Het zo beroemde "welbevinden", 
dat onze school (op papier) zo hoog in het vaandel draagt,
is helemaal zoek.
Zelfs hier moet ik er even over kunnen zagen! :-(

De energie is compleet weg.
En dat winteruur doet er ook al geen goed aan.
Hebben jullie ook zo'n hekel aan die donkere avonden?

Maar ik ga proberen krabbelen.
Uit mijn "putteke"!
Al was het maar voor mijn leerlingen!
Want met hen heb ik gelukkig weer wel chance!
En daar doen we het toch voor!

-
        De pauzeknop staat vanaf nu weer uit.
Beloofd!
:-)














dinsdag 29 augustus 2017

Het jaar van de Expo en het hoge noorden.




Ik ben er eentje van het jaar van de Expo.
Het jaar 1958!
En tot voor enkele dagen was ik ook 58 jaar oud.
Klonk mooi!
Klonk!
Want daar is intussen (alweer) verandering in gebracht. :-(
Wat gaat het toch snel.

Ik werd weer ontzettend verwend.
Door madammen uit de blogwereld,
de  "hondenvriendin" :-)
maar ook door de echtgenoot en de kinderen.









Het feestje met ons gezin heb ik nog te goed.
Om iedereen samen te krijgen is niet altijd makkelijk.
Eén minpuntje dit jaar :
oudste zal er niet bij zijn om te vieren.

Zij zijn ver weg.
Nu ja ..."ver" is een relatief begrip.
Zij en haar echtgenoot zwerven door het hoge noorden.
Een heel jaar zijn ze er tussenuit.
Huis verhuurd, werk voor een jaar opgezegd.
En nu trekken ze in een (heel erg) oud bestelwagentje
Europa door.
Levend van het minimum en vooral van de LIEFDE.
Wobbe mocht ook mee
en hij beleeft het jaar van zijn hondenleven.
Oudste en schone zoon ook trouwens.
Tja...de tijden zijn wel erg veranderd.

Intussen heeft ze ook een reisblog:

Het is daar ontzettend mooi.
Dat blijkt duidelijk uit haar foto's.
Dus Noorwegenfans,
ga er maar eens piepen.
Op slag overvalt je het vakantiegevoel.

Het is leuk om alles zo mee te kunnen volgen
en om via WhatsApp videotelefoontjes te hebben,
maar missen doen we hen.
Ook al kan je "life" met elkaar bellen.

Zeker op zo'n dagen als verjaardagen.
Want feesten met twee (sorry Wobbe : drie) minder 
is toch niet helemaal hetzelfde.

Gelukkig komen ze op weg naar het zuiden nog even langs.
Voor het huwelijksfeest van heel goeie vrienden
en 
voor ons familieweekend begin oktober.

Iets om heel erg naar uit te kijken!
:-)






zaterdag 26 augustus 2017

Fietsen in Zeeland.



En ook dit jaar gingen we weer.
Zoals al vele vorige jaren.
De 16de keer was het al!
Samen 5 dagen fietsen.
Met de sportkotvriendinnen.
Dit jaar waren we maar met 9.
Door verdrietige omstandigheden kon er eentje niet mee.
Zij was deze keer thuis heel erg nodig.
En dat we haar misten!
Haar enthousiasme, haar vrolijkheid.
Onze altijd even opgewekte madam.
Maar volgend jaar gaan we weer.
En dan hopen we toch helemaal volledig te zijn.

We logeerden in 
het vakantiehuis Domus
in Kattendijke.
Een oud schooltje omgebouwd tot vakantiewoning.
Het turnzaaltje werd de leefruimte
en hier en daar stonden oude turnbankjes.
Kon het toepasselijker voor de bende sportkotmadammen.

Echt een meevaller.
Ook het weer viel mee.
Na al het wisselvallige van de laatste weken,
was nu de zon elke dag van de partij.
Ge krijgt het weer dat ge verdient!
Zo is dat! ;-)

Nederland weer op zijn mooist,
met nu ook het zeetje in de buurt.
En mooie schattige dorpjes,
en het leuke stadje Goes.
Ook Veere was weer geweldig gezellig.
Op tijd en stond konden we even pauzeren,
en wat shoppen.





Na lekker buiten ontbijten,
gingen we elke dag de fiets op.
Ondanks al het oponthoud : terrasjes doen, kletsen,
fietsten we dan toch nog een 80 à 100 km
op de knooppuntenroutes.





's Avonds namen we op ons terras een lekker aperitief,
en daarna werd er samen gekookt.

Er werd zoals steeds weer ontzettend veel getaterd.
Kan je je voorstellen wat een lawaai dat geeft?
En gelachen!
Echt om prullen...

Want als ik dat achteraf thuis vertel,
rolt de echtgenoot met zijn ogen.
Zo van
"wat is daar in hemelsnaam plezant aan?"
Dus heel erg goed dat onze mannen niet mee zijn.





We hadden maar 1 keer "platte band".
Zelfs hier hadden we deze keer (bijna geen) mannen voor nodig.
's Ochtends werden de fietsen wat bijgeregeld, gesmeerd.
Deden we allemaal flink zelf.








Het was mooi fietsen.
Met veel weidse vergezichten,
zeebriesjes.
Hier de lange brug op de achtergrond,
waar we zwoegden, met de wind pal op kop.






Het was weer een gezellige, sportieve week.
Nu deze fietsweek er op zit,
komt het nieuwe schooljaar weer angstvallig dichtbij.
Volgende week
rollen we daar langzaamaan in.
Met startvergaderingen, klassenraden...
Vrijdag is het dan de echte start
van weer een heel nieuw schooljaar.

Aan alle collega's van het onderwijs :
Ik wens jullie allemaal alleen maar brave en ijverige studentjes.
Alhoewel...
Wordt het dan niet ongelooflijk saai?
:-)





dinsdag 8 augustus 2017

Vakantie en veel te veel tijd.



Alweer bijna een maand voorbij sinds een vorige post!

Zomer.
"Grote vakantie".
Geen school.
Veel vrije tijd.
Heel veel...
Te veel...misschien?

Vrije tijd waarin van alles wordt gepland
 en waarbij bloggen er dan inschiet.
Dat de echtgenoot intussen ook thuis is, 
maakt het er niet makkelijker op.
(Qua vrije tijd dan bedoel ik! Ha!)

Er werd gekampeerd en 
daarna ook wel wat gewerkt in en rondom huis.
Er dan werd er nog een keertje kort gekampeerd
om te "festivallen"
en tussendoor veel gefietst...ook dat.

De tijd vliegt.
Zo gaat dat met vakanties.
Leuke dingen vliegen voorbij.

Maar nu zijn we weer thuis.
De regelmaat zou stilaan weer moeten komen.
Voor even toch,
want er volgt nog een traditionele fietsvakantie met de vriendinnen.

Al jullie berichten bijlezen, gaat me niet meer lukken.
Dat heb ik al gemerkt.
Blogland heeft niet stilgestaan.
Ik heb dus wel een boel gemist...
Maar jullie ook!
Let maar op!
:-)


Aanvankelijk was het plan dat we deze vakantie
naar de grens Ardèche-Auvergne zouden trekken.
Maar omdat jongste een aantal dagen
 zonder echtgenoot en alleen met het minimeneerke zou kamperen,
werd er om assistentie gevraagd.
Als goeie grootouders twijfel je dan geen moment!
Vanzelf worden de plannen meteen 180°omgegooid!
:-)

Omdat schoonzoon even over en weer naar huis moest
voor zijn "muziekspeelwerk",
kozen we een plekje net over de grens, in de Vogezen.

Ik was er niet zo gerust in.
De Vogezen leek me zo een beetje een "gepensioneerdenbestemming".
Met de Moezel heb ik dat ook wel?
Vast onterecht?
Voor de Vogezen in ieder geval wel!
Onterecht!

Het werd een meevaller.
We kozen voor de Elzas.
Het was erg "Duits".
Geschiedkundig heel erg logisch!
Niet echt "la France".
Anders dan we gewoon zijn.


De echtgenoot probeerde zelfs een choucroute d'Alsace.
Brrr... om te "grezzelen".
Zijn "enthousiasme" sprak boekdelen.
Ik ben er zeker van.
Dat kiest hij nooit meer.
Dit even tussendoor...

Maar we genoten ook in dit stukje Frankrijk van een prachtige natuur
en van de gezellige dorpen van de Elzas en van Colmar.




















Toen mama en papa van het minimeneerke weer herenigd waren,
trokken wij weer verder.
't Is te zeggen : we trokken naar een andere plek.
Niet "verder" eerder "dichter" bij huis.
We kozen voor een camping op het platteland in de buurt van Verdun.
Pure rust!
Mooi!
Een minicampinkje met een geweldig uitzicht.

Redelijk makkelijk bereikbaar zij het niet dat de
madam van de GPS weer compleet tilt sloeg
en madam Onliemie bijgevolg ook...
"een beetje veel tilt" volgens de echtgenoot.
Je kan niet geloven hoe vaak ik dat Gps-mens al naar de maan heb gewenst!

Van op deze campingplek volgden we het mondiale record der luchtballonnen!
Ge moet maar geluk hebben om net op het juiste moment op de juiste plek te zijn.
Spectaculair!








Maar ook de natuur rondom Verdun is de moeite.
Zeker ook wel voor een korte "vlakoverdegrens-vakantie"






Aan de autootjes te zien waren we toch echt nog
wel in Frankrijk. :-)


Onze 3 dagen Dranouter zitten er nu ook alweer op.
We genoten voormiddags van pittige fietsroutes in het Heuvelland 
en in de namiddag en avond van leuke muziek.
Om van de camping op de gezellige festivalweide te geraken,
stapten we elke dag 4 km heen en weer 4 terug door een mooi natuurgebied.
Flink van ons!
En als je dan ook nog ongelooflijk geluk hebt met het weer
begrijp je dat ook deze 4 dagen een succes waren!





Voor de eerste keer ook met het minimeneerke
naar het optreden van papa. :-)
Vorig jaar nog in mama's buik.
Deze keer in de draagzak.




Dranouter!
Volgend jaar weer!
Dat weten we zeker.