vrijdag 28 april 2017

Brabbelen en zeveren...





Met ons minimeneerke gaat het geweldig goed.
Dat venteke groeit als kool
en brabbelt er lustig op los.
Zou dat in de familie zitten?
Dat niet kunnen zwijgen?

Ik had het nooit geloofd
maar wij smelten gewoon bij het zien van dat manneke.
Grootouder worden?
Het doet wat met een mens!


Even verder over dat brabbelen.
Dat gaat 
met het nodige gezever gepaard.
Dus hoog tijd voor "zeverdoekjes".
Ineens maar 5 met ne keer
en er mogen er blijkbaar nog volgen.
Er wordt wat afgezeverd! 
:-)







Op één van mijn vele (ahum) pinterestborden
staan tal van voorbeelden gepint.
Ook nog vele leukere dan deze.
Die komen zeker de volgende keer aan de beurt. 










Ik ging het niet meer doen :
Nieuwe wol kopen!
Toch kon ik me,
toen ik voor een ander project bij haar  binnensprong,
 weer niet bedwingen.
En er werden wat extra bolletjes meegenomen.

Het minimeneerke is weer een trui rijker.
Een "op de groei" trui.
Ben er eigenlijk niet content over.
Het breien verliep heel vlot.
Het tekort aan wol,
dat ik pas in la douce France ontdekte,
werd opgelost met een bolletje van de CALsprei.
Een mens moet dan zijne plan trekken hé.
Tot zover het breien zelf.



Maar met het in elkaar zetten 
en 
het afwerken van de hals,
knoei ik keer op keer.
Nu lag het in dit geval wel deels aan het patroon.
"Les excuses sont faites pour s'en servir" is mijn leuze op school.
Maar echt...het was een rotpatroon
qua afwerking.
Een heel rare manier van afwerken was het.
Zeker niet voor herhaling vatbaar.
Slordige boel!
Ja,dat werd het.




Uithalen is geen optie.
Diegene die mij kennen, weten dat mijn geduld zover niet reikt.
Tis wat tis.
Volgende keer beter.
"Oefening baart kunst"?
We zullen nog maar veel oefenen dan!



Deze slingertjes vonden hun weg naar 2 collegaatjes
die momenteel heel veel hartjes onder de riem kunnen gebruiken.
Ik hoop dat ze een beetje "troost en sterkte" gaven.




Als ik op andere blogs en op IG zie wat sommige dames
allemaal op korte tijd produceren,
kan ik alleen maar jaloers zijn.
Het ene quiltdeken na het andere, nog even wat paperpiecing,
een knappe handtas en nog één,
zorgenvretertjes en snel nog even een extra quilt....
Dat tempo haal ik nooit.
Never!

Hier ligt een lange lijst van geplande projecten
maar het is of de tijd mij ontglipt.

Bij Liesellove las ik over een bulletjournal.
Dat is een boekje waarin je op een leuke manier
al je activiteiten, afspraken, creatieve plannen...
"inroostert".
Zoiets als een studieschema uit de studententijd. :-)
Maar dan vele plezanter.
Keitof lijkt me dat.
Alleen ...
waar zou ik daarvoor nog de tijd halen?


Fijn weekend allemaal.
Voor de Belgen een extra lang
want
maandag is het feest van de arbeid.
Misschien dat ik dan eens extra productief kan wezen!
:-)







maandag 17 april 2017

Afkicken van een "vervroegde zomer"...



Sinds de Feeling trekken we elke paasvakantie naar het zuiden.
"De zomer vervroegen" heet dat dan.
Vorig jaar werden die verwachtingen niet helemaal ingelost 
maar dit jaar hadden we des te meer geluk.

We maakten weer een tussenstop in Dijon.
Deze keer bezochten we de juiste plekjes van de stad.
Mooi vonden we het daar nu wel.










De tocht ging verder zuidwaarts.
Op zoek naar de zon.
We wuifden in het voorbijrijden even naar Marthy.
Zou ze het gezien hebben?














Het rijden met de Feeling achter ons levert de nodige stress van mijn kant.
Ik blijf het schrikwekkend vinden.
De echtgenoot vindt mij een flauw mens.
Een heel erg paniekerig mens zelfs.
 :-(
Ik moet dat maar dringend afleren, vindt hij.
Of dat ooit zal lukken?
Ik vrees het.
Schrikkentist in hart en nieren.
Ge gelooft het niet, maar 't is echt!
Ik ben dat.

En dan nog die stomme madam van de GPS,
die ons steeds door enge straatjes loodst,
omdat de madam nog steeds ingesteld staat op
"snelste" route.
Ik besterf het dan.
Echt!
Stom GPS-mens!

Misschien wordt het ooit toch nog een camper.
Dat heeft voordelen bij het rijden maar zoals hij ooit zei:
"Elk foordeel heb zen noadeel..." :-)
Dus voorlopig blijft het bij de Feeling want,
het "settlen" op een camping
en dan op ons gemakske de buurt verkennen,
blijven we toch nog heel leuk vinden.


We streken neer in het mooie Cucuron.



Op een heel erg rustige camping.
Zonder veel tralala maar
naar  "tralala" zijn wij niet op zoek.

Voor rustzoekers een aanrader!
In het voor-en naseizoen want in de zomer is het er bloedheet!
Dan verzet je daar geen poot, volgens mij!

Niet alleen Cucuron loont de moeite.
De ganse streek is prachtig.
om te wandelen...
te fietsen.
Nu ja, wij vinden Frankrijk overal mooi.
Dat "verloren hart" weten jullie nog wel?
Ik hoop dat we daar nog lang naar mogen zoeken.
Voorlopig blijft het onze favoriet.

We genoten van uitstappen naar marktjes
met  prachtige kraampjes.


Stadjes met mooie winkeltjes...



en ook
onverwacht goede straatmuzikanten.






Er werd gefietst, door de ene wat meer dan de andere. ;-)
Gewandeld werd er echt wel heel veel.
We haalden ons hart weer op.
De honden nog meer.



We bleven langer dan gepland.
Helemaal tot op het laatste nipperke 
omdat het er niet wilde stoppen met zomeren.




























En nu proberen we af te kicken van het zomerse gevoel.
De korte broeken liggen weer in de kast.
Hopelijk niet voor lang.

Morgen vliegen we er weer in.
Na 2 weken heel erg genoten te hebben van een "vervroegde zomer".

Het was zalig!
We weten het zeker!
Als het van ons afhangt, was het niet de laatste keer...




dinsdag 28 maart 2017

Weer zoiets van "veelteveeltegelijk"...



De laatste weken werd er hier heel weinig geblogd.
Hard aan het werk geweest... zal je denken?
Niet echt.

Er wordt gewerkt.
Dat wel.
Een beetje aan dit.
Ook een beetje aan dat.
Maar buiten wat kleinigheden
is er weinig resultaat.
Minimaal zullen we maar zeggen.
Gebrek aan energie?
Of komt het vooral door het "veelteveeltegelijk"?

Maar hoe doe je dat als Pinterestverslaafde met 1001 nieuwe ideeën?
"Och kan geen kwaad": ga je zeggen.
Dat "veelteveeltegelijk".
Maar toch wel.
Ik begin er van te stressen.
En het moet wel plezant blijven.
Ik denk dat ik dat nooit afleer.
Zoals de Quilt-juf al zei...
"Jij? Jij loopt jezelf voorbij!" :-(


Een paar dingetjes geraakten wel klaar.
Er werden wat boekenleggers geknutseld
waarvan de meesten richting noorderburen vlogen.
En...
die met een beetje postbodehulp hopelijk hun bestemming bereikten.





Soms zijn verjaardagscadeautjes wat te groot 
om verstuurd te worden
(zonder je blauw te betalen ... wat is dat toch met die posttarieven?).
Ze geraakten intussen, wel enigszins te laat, bij het feestvarken.
Hopelijk vinden ze een plaatske in haar nieuwe stekje.
(ideetje van Pinterest... oekotex handdoekjes van zeeman en knoopjes bij Caroly)



Er wordt nog steeds gebreid aan de ajoursjaal.
Alhoewel dat wel even stil ligt en de vorderingen dus echt wel minimaal zijn.

Ook DE deken (Cal 2014 met eigen inbreng) kreeg weer wat aandacht.
Maar dat wil nog niet wreed lukken.
De eigen inbreng is bij nader inzien misschien toch niet helemaal dat.
Maar "tis wat tis".
Verslag hierover volgt nog.
Ooit.
Als hij helemaal klaar is. (zucht)

En omdat ik even iets makkelijk wou,
begon ik dan toch ook nog aan een vestje voor het minimeneerke.
Hupla.... waarom ook niet!


En omdat minimeneerkes minitruitjes dragen,
kwam dat wel helemaal goed.



De wol komt uit de verzameling 
"reeds heel lang geleden gekocht".
Het modelletje : den Emiel
uit Jules en Julie.
Met de nodige aanpassingen.




Er was nog wat wol over.
Genoeg voor een muts voor de echtgenoot.
Dat zijn zo van die werkjes die je lui hangend in de zetel kan doen
terwijl je ondertussen ook nog met 1 oog TV kan kijken.
Blijkbaar heb ik vaker met 2 ogen TV gekeken
want het mutske is eentje in minimeneerkes maten.
Of de echtgenoot zijn hoofd daarin past, is sterk te betwijfelen.
En mutstemperaturen krijgen we nu ook niet meer direct. :-)




Ik zal maar zwijgen over al de zaken die hier schreeuwen om afgewerkt te worden
en die voor megastress zorgen :
De quiltprojecten,
Het hemdje voor Baptistje,  dat intussen al heel erg veel te klein zal zijn,
De Bernadette die op zo goed als "afbreien" ligt te wachten?
En de jurk waar ik in september 2015 aan begon!

Het Misteria lanekussen waar nog steeds geen achterkant voor werd gemaakt,
En het boxpakje voor Baptistje... alvast geknipt en nu ook alweer vast te klein
en nog helemaal niet klaar.

Om het dan nog niet te hebben over alle plannen in mijn hoofd.
Al de zelfmaakcadeautjes die ik (met veel achterstal) nog wil maken.
Voor al die verjaardagen die alweer lang geweest zijn. :-(
Dat wordt rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan....
(dankjewel Herman.)


Ik ga het echt moeten leren.
Langzamer lopen!
En mezelf niet voorbij sjezen.

Iemand hiervoor een tip?






dinsdag 7 maart 2017

Thuis komen in de Dolomieten.



Omdat het al onze 16de keer was,
dat we naar hetzelfde plekje in de Dolomieten trokken,
voelt dat daar intussen helemaal als thuiskomen.

De heenrit verliep niet zonder problemen.
Stau en nog eens Stau.
Echt!
Heel Nederland, Duitsland en een handvol Belgen
hadden volgens mij hetzelfde doel : naar de bergen!

Gelukkig gingen ze niet allemaal naar dezelfde berg.
Op die van ons was het redelijk rustig! :-)
Ook de zon deed dit jaar goed haar best.
De pistes lagen er prima geprepareerd bij.
Het enkeltje hield stand!
Wat wil een mens nog meer.






Veel foto's werden er niet genomen.
16 keer naar hetzelfde plekje.
Zeg nu zelf : waarvan zou je dan nog geen foto hebben?

Het was in ieder geval een ontspannen week.
Ganse dagen in de buitenlucht
vulden het eventuele vitamine D tekort prima aan,
We kunnen er weer tegen!
Voor efkes toch.
Maar dat is niet erg 
want de paasvakantie staat ook alweer voor de deur.
:-)





dinsdag 21 februari 2017

Een mezenbol met een prijskaartje.



Er zijn dit jaar niet zo veel mezen.
Dat heeft alles te maken met de opwarming van de aarde.
Hier en ook hier kan je er over lezen.

Maar ook al waren er weinig mezen, toch kocht ik mezenbollen
in de hoop er enkele naar onze tuin te lokken.
Had ik niet mogen doen!

Zaterdagochtend bij het ontbijt zagen we geen mezen.
Wel 2 eksters druk pikkend aan een mezenbol, die
door hun wild gedoe, op de grond was gedonderd.
Ik dacht nog : "die moet ik seffens terug hangen".
Maar het ging uit mijn hoofd.
Dat...
had ik al helemaal niet mogen doen!

Zaterdagavond bleek Loeba ineens niet zo fit te zijn.
Hij lag stilletjes en heel erg hard geeuwend in de tuin.
Een hond die geeuwt is ziek.
Misselijk.
Het werd alsmaar erger.
De echtgenoot maakt zich niet zo snel druk.
Die wuifde het nog even weg.
Hij is ook niet het hondenmens hier thuis.
Dat ben ik.
De honden zijn er omdat ik er graag wil.
Bezorgdheid vindt hij snel overdreven.

Maar naarmate Loeba meer en meer begon te hijgen
en duidelijk heel ongemakkelijk was,
nam de ongerustheid toe.
Ook bij de echtgenoot.
Alhoewel hij dat niet direct wil toegeven.

Gelukkig was de dierenarts van wacht de onze.
Toch nog een beetje geluk.
Ik mocht meteen komen.
En toen ging de steen aan het rollen.
Foto's gemaakt waarop  "rare" dingen te zien waren.
Telefoontjes naar de dierenkliniek.
Overleggen.

Intussen begon ik al aan de mezenbol te denken.
Zou het?
Braakmiddel gegeven.
Het bewijs was er : allemaal graantjes.



Met wel wat medicatie en pijnstillers in zijn lijf,
trok ik met een doodzieke hond huiswaarts.
Zondag zou ik even melden hoe het met Loeba ging.
Het werd een nachtje waken bij de hond
zonder al te veel slaap








Ongelooflijk zielig en ziek was Loeba.
's Ochtends was het niks beter.
Dus doorverwijzing naar de dierenkliniek.
De dierenarts daar was heel ongerust over zijn pancreaswaarden.
Zo'n vette mezenbol kan pancreatitis veroorzaken
en dat kan zelfs dodelijk zijn.
Dus moest hij blijven.


En sinds vanavond is hij weer thuis.
Hij eet weer en drinkt ook.
Maar helemaal goed is hij nog niet.
Nog heel stillekes ligt hij in de zetel.





Het is hier toch al wel wat geweest.
Eerst de echtgenoot, toen mijn voet
Nu Loeba.
Het mag nu echt wel stoppen!


En aan alle hondenmensen, wees gewaarschuwd!
Mezenbollen zijn verschrikkelijk ongezond voor honden.
Hier in de tuin komen ze in ieder geval niet meer.
Het prijskaartje was hoog en bijna te hoog.




woensdag 15 februari 2017

Een zee van tijd...





De laatste weken heb ik, door mijn "pikkelpoot", een zee van tijd.
Zo lijkt dat toch.
Maar die zee van tijd is relatief.

Het gaat allemaal wat trager.
Door die enkel.
En niet alleen dat.
Een mens doet gewoon trager.

Je hebt toch tijd te over.
Dus je trekt het 's ochtends wat langer met de krant,
je kijkt tussendoor nog effe dat tv-programma
waarnaar de echtgenoot echt niet wil kijken
omdat hij het grote zever vindt. ;-)
Je leest wat blogs, kijkt nog eens op Pinterest.
Nog maar eens!
En komt stilaan tot het besef
dat je Pinterestverslaafd bent. Ai!
En dan misschien ook nog even op Instagram? ;-)

Zou dat nu het "gepensioneerdengevoel" zijn.
Een mens op pensioen komt tijd te kort.
Dat hoor ik steeds vertellen.
Zou dat komen omdat je alles dan wat rustiger en trager doet?
Of omdat je ineens wel heel veel plannen maakt?

Want ook dat hoort bij die "zee van tijd".
Extra plannen maken!
In mijn geval toch.
Mijn "todoe"lijstje is alleen nog maar langer geworden.


Ik dood mijn tijd gelukkig ook met leuke en nuttige dingen.
Gelukkig maar.
Er wordt gewerkt aan de todo-lijst. AHA!


Voor de geboorte van Louis maakte ik nog een keertje een speelzak.
Wordt een automatisme intussen.  :-)






Omdat zijn oma ook graag naait,
deed ik er nog gepersonaliseerde knoopjes bij.
En neen ik ben niet gesponsord!
Gewoon omdat ik het een leuke webwinkel met goeie service vind.
Gratis reclame mag ook wel eens!





Kleertjes maken voor Baptistje kan ik voorlopig nog niet laten.
Alhoewel dat manneke zijn garderobe meer dan voldoende uitgebreid is.
Misschien moet ik me toch maar een beetje gaan inhouden.
want wat zo jammer is : hij groeit er zo snel uit. 
Patroon truitje: Knippie, 
Patroon mutske op Pinterest gevonden: 't staat ergens op mijn bord. 
Patroon broekje : Oliverbroekje : het succespatroon in blogland.



Intussen heeft de postbode zijn werk, met echte post te brengen.
Ik werd weer maar eens verwend.

Dankjewel MarthyEsther en Martine.
Jullie zijn schattekes!
xxx



En nu ga ik mijn "zeevantijd" vullen met nuttige dingen.
Zoals daar zijn : opruimen, strijken, stofvegen.... :-(
Want naar buiten kan nog niet.
En net nu er zo'n heerlijk lentezonneke is.
Grrrrrrrrrrr...



Een hele fijne, zonnige dag!









dinsdag 7 februari 2017

Aan huis gekluisterd...




Aan huis gekluisterd zijn heeft zo zijn voordelen.
Ik heb ze moeten zoeken.
Die voordelen.
Maar ze zijn er!

De boodschappen worden door de echtgenoot gedaan!
:-)
Ook de wandelingen met de honden moet hij overnemen.
Dat is niet echt een voordeel,
tenzij de wandeling van half 7 in de ochtend.
Die een paar weekjes moeten missen, is geen straf.
Ik ben meer een laat-avond mens.
Dankjewel lieve echtgenoot! :-)



Door het "ziek zijn" krijg ik ook leuk bezoek.
Bezoek dat cadeautjes meebrengt!
Een groot en plezant voordeel!



Een "opkippertje" van haar.
Wie haar blog volgt, weet dat ze een kei is in ienieminiwerkjes.


Allemaal handwerk!
Hoedje af.
Prachtig toch?




De ajoursjaal is al een stuk langer,.
met intussen meer mankementen. 
Dat ook wel.
Maar zolang ge er naar moet zoeken, 
kan het er mee door.


Ik heb mezelf leren links stikken.
Vlotjes!
Maar ook rechts lukt al wel weer.

Het is hier nog niet in orde.
Regelmatig ijs leggen en voetje omhoog.
Want ik streef nog steeds naar "opdelatten" over een kleine 3 weken.


Achternichtje werd alweer 3
Op vraag van nichtje werd er een speelzak gemaakt.
En  "liefst in zwart- wit", vroeg het nichtje.
Duidelijk niet de favoriete kleurtjes van Amelyntje.
Het "prullen" halssnoertje en armbandje hadden duizend keer meer succes.
;-)




Gisteren hadden we een al langer afgesproken
naainamiddagje.
Een middagje samen naaien met de "Tassen en zakjes Queen"!
Lucky me!
En lucky CarlaatjeK!

Ook nu werden er weer cadeautjes gegeven!



Een "knijpportemonneetje" van Claire.
en een schattig speldenkussentje van Carla.




Het grote werk begon vlotjes.
We hadden ons knip- en verstevigingswerk (redelijk) goed voorbereid.
De een al wat beter dan de ander.

Er werd naarstig doorgewerkt!


Onder de deskundige begeleiding van Claire
 kreeg ons werkstuk langzaam vorm.


Van naaien word je kalm.
Naar het schijnt?
Sommigen wel.
Anderen iets minder.
Als de machine dan niet echt mee wil,
is kalm worden/ blijven
ook echt geen sinecure.

De "nog 4 stikseltjes mannekes en dan zijn we klaar!"
brachten na een aanvankelijk "hoeragevoel"
een kleine inzinking teweeg.
Stikseltjes om U tegen te zeggen!
Wie zich hier ooit aan waagt, weze verwittigd!


Maar het resultaat mocht er zijn.
Hierdoor was de kalmte snel weergekeerd.
Er was werkelijk sprake van lichte euforie!
 :-)




En vanbinnen even schoon.
Pokkefier!
Zelfs de echtgenoot vond het geslaagd
En dat wil wat zeggen!
Dankjewel Claire voor de geduldige en deskundige hulp.
Carlaatje, merciekes voor het moed inspreken!
:-)



Stofjes : privé stoffenvoorraad
;-)
Ooit lang geleden ergens gekocht.
Geen idee meer waar
maar handig is het wel
die stoffenvoorraad!

Sluiting van k-bas