donderdag 23 november 2017

Digitale detox...




Ja, je leest het goed!
Ten huize Onliemie 
is er
 een gedeeltelijke
(en noodgedwongen)
digitale detox.
Je vraagt je af waarom?

Wel...
 weeral maar eens een farce aan de hand met mijn gsm.
(mobieltje voor "Dhollanders")

Ofwel laat ik dat ding per ongeluk in het toilet vallen,
ofwel speel ik het kwijt op wandeling met de honden.
Hoe stom kan een mens zijn?

Intussen al 27 keer dezelfde route gelopen 
maar niks te vinden.
Er naar bellen om hem zo te traceren, 
kan ook niet meer.
Het ding slaat meteen op voice mail.

En nu ga ik dus afkicken.
Een weekje zonder!
Ook omdat ik even rustig wil nadenken
over
wat ik me ga aanschaffen.
Geen duur ding.
Dat alvast niet.
Ik speel het toch weer kwijt.
Iemand een goeie tip?
(Zonder al te veel reclame te maken)


En er is niet alleen ellende met de telefoon.
Ook het weer maakt me niet echt vrolijker.
Wat een winderig en  nat en miezerig gebeuren.
En donker!
Halverwege de dag al.
Sombere toestand!

Zelfs de honden willen de tuin niet in.
De kat al evenmin.
Een mens begint zo waar aan emigreren te denken.




Zie dat hier nu liggen, de luiaards!

Ofwel zijn ze doodmoe van het bezoek van vanmorgen?
Drie taterende "Haaksetiers", dat kruipt niet in de kouwe kleren pels!
Jammer dat ik daar nu niet een foto van heb.
Die hou ik jullie nog te goed!
:-)







dinsdag 21 november 2017

Een hoodie met de nodige hindernissen.




In de rapte 
zou er  voor het minimeneerke
 een hoodie gemaakt worden. 
Eerder 
voerde ik al eens de kap van een hoodie met gewone katoen.
En dat was dom! 
Heel erg dom!
Want katoen rekt niet.
En dus...
werd de halsopening te klein.
Nu zou je denken :
"ze is er door geleerd!"

Goh, ge gaat het echt niet geloven!
Dit werd een hoodie met heel veel hindernissen.

Omdat ik te weinig rode sweaterstof had, combineerde ik met jersey.



En jersey is geen katoen.
Jersey rekt!
Maar...
sommige jersey maar in 1 richting.
Blijkbaar.
 En daar....
had ik nu weer eens geen rekening mee gehouden!
:-(

Met het gevolg 
dat het koppeke van ons minimeneerke 
niet door de halsopening kon.
Ik heb dat niet geprobeerd.
Zelfs dat was niet nodig.
Je zag het zo!
(GIL!)

Er moesten de nodige aanpassingen gebeuren.
Dan krijg ik het al hé.  
Geduld?
 Het is een schone deugd!

Het werd een hoodie met rits!
Tot zover hindernis 1 : er was een oplossing.
Oef!

En dan ...
echt om mij te pesten denk ik...
begon mijn machine steken over te slaan.
Echt.
dan zou ik het ding smijten!
Hindernis 2!

Dus ik met mijn Pfafke naar de winkel.
Ze gingen het herstellen.
Maar niet direct.
Ah nee.
Een paar dagen geduld
geduld?
en 
ook een paar dagen werkloos.


Achteraf beschouwd,
 denk ik zelfs dat het niet aan mijn machine lag,
maar aan het merk van de stikzijde.

Doch de hindernissen zijn overwonnen
en
intussen is hij klaar.


De hoodie met rits!




Dochter vindt het een hoodie met "Power ranger- allures".
Of ik dat nu als een compliment mag beschouwen,
is me niet helemaal duidelijk.
Ik vrees er een beetje voor.








dinsdag 14 november 2017

Wol uit het hoge noorden.





Omdat oudste, schoonzoon en #Kingwobbe
eind deze zomer in hogere regionen vertoefden,
kwam mijn verjaardagscadeau met vertraging.

Toen ze enkele weken geleden,
via "thuis",
doortrokken naar het zuiden,
kreeg ik onder andere
 echte rendierenwol!
Rendierenwol uit het noorden.
Ja, deuheu...
Waar leven rendieren ook anders?



Het idee dat dit van rendier is,
vind ik al geweldig.
Alleen...
de strengen wol waren wel erg vettig.
Na ettelijke wasbeurten was dat niet veel beter.
Misschien ken ik wel niks van gesponnen wol?
Misschien moet dat nog 1000 keer extra gewassen, gespoeld worden?

Pluizen en  prikken doet de wol ook.
Dus voor een sjaal of muts is deze beestenwol niet echt geschikt.

Daarom leef ik me nu maar uit met lapjes breien.
Allemaal verschillende moeten het worden.
Gaat trouwens heel stroef door die vette film die ik er niet af krijg.
Maar stroef?
Dat gaat ook!

De lapjes samen worden een tas,
heb ik nu bedacht.
Hoe precies weet ik nog niet.
Met een bodem en handvaten in nepleer misschien
en een bijpassende katoenen voering.

En of ik die lapjes nu aan mekaar zal haken,
of naaien
is me ook nog niet duidelijk.

En versteviging als tussenlaag, 
zodat de tas niet als een pudding in mekaar zal zakken,
is wel een must.

Ik ben dus alvast gestart.
Zonder patroon of plan.
Op "den wilde boef".
"Onliemie stijl" dus!
:-)





Eigenlijk had ik dat nog niet mogen doen :
'Beginnen aan iets nieuws'.
Er liggen nog 3 andere werkjes op de priemen.
(ik zal maar van de haakwerkjes zwijgen zeker?)
:-(


Dit is dus weer maar eens een schitterend voorbeeld
 van mijn ongeduld.
Ik ben veel te curieus over hoe iets zal worden
en daardoor 
creëer ik de grootste chaos in mijn hoofd.
Alles tegelijk.
En echt :
dat leer ik  nooit meer af!


Intussen zag ik bij haar ook toffe blokken.
Hier kan ik ook inspiratie op doen.
Oefenen met nieuwe steken.
Dat lijkt me wel wat.





Ooit gaan jullie de tas hier zien passeren.
Beloofd!
Ooit!












vrijdag 10 november 2017

Ecologische lunchverpakking...

 


Wie me hier al even volgt,
weet vast dat ik probeer om een beetje "ecologisch" te leven.
Ik moet zeggen dat het me tot nu toe,
toch niet heel erg goed lukt.
Het kan nog stukken en stukken beter.

We proberen plastiek te mijden 
voor zover dat kan.
Maar hoe moeilijk is dat!
Hebben jullie ook al eens gelet op nutteloze verpakkingen?
Nutteloze verpakkingen die meestal dan nog uit plastiek bestaan.

Zien jullie de logica van komkommers
 individueel verpakt in plastiek?
Ik niet!
En ik weiger echt om dat te kopen!
Maar ook al let je goed op,
toch heb je op het einde van de week
 een hele berg verpakkingsafval.

Omdat een brooddoos in een rugzak toch wel wat plaats inneemt
en we geen plastiek of al zeker geen aluminiumfolie willen gebruiken,
maakte ik al eerder deze broodzakjes.

In de winkel zagen we nu de Boc' 'n roll.
Heel handig want wanneer je deze openvouwt,
heb je meteen ook een soort van placematje.
Dus kochten we er toch eentje voor het gemak
en als modelletje meteen ook heel handig.




En maakte ik er zelf 2 extra.




Ik gebruikte katoen aan de ene kant en 
geplastificeerde katoen aan de binnenkant.
Dat laatste zal zeker en vast ook wel niet erg ecologisch zijn,
maar wel handig omdat het afwasbaar is 
en 
de hele reutemeteut dus niet meteen
na één beurt in de wasmachine moet.
Wat ook weer niet ecologisch is, toch?



 Ze zijn heel erg praktisch.
Praktischer dan de vroegere zakjes.

Ik heb zo een vermoeden
dat er nog gaan volgen.






dinsdag 7 november 2017

Het blauwe licht en ook nog wat "moetjes en magjes".

 



Tijdens de fotografieles, die tijdens de avond valt,
wat voor het oefenen niet altijd even praktisch is
vanwege het licht,
leerden we toch het "blauwe licht" te vangen.
Blauwe licht?
Nooit eerder had ik daar over gehoord.

Tijdens het blauwe uurtje,
dat eigenlijk geen uurtje duurt,
maar hoop en al 10 minuutjes,
neemt de lucht een blauwe kleur aan.
(dit voor de leken onder ons.
De fotografiemensen wisten dit vast al jaren!)
Lees maar even in de link.

Ik ben een complete beginneling,
bovendien het allergrootste oen 
als iets technisch wordt en 
vooral geduld vraagt.

Toch lukte het al redelijk.
Vind ik zelf.
Mag dat?
Zelf vinden dat het redelijk gelukt is?
Ik blijf het daar moeilijk mee hebben.
Mezelf complimentjes maken is iets wat ik van thuis uit niet heb meegekregen.





Deze zijn echt 
helemaal zonder te "poteren"!
Ik heb het gevangen toen,
dat blauwe licht.
Niet allemaal even scherp.
Maar het licht had ik wel!

En meteen maak ik  ook even reclame
voor onze mooie St.Romboutstoren
en  "onze" stad
Echt wel de moeite!
Ook voor een citytrip!
En neen!
Neen, neen, neen!
Ik word hiervoor niet gesponsord!


Hieronder nog enkele
"Moetjes" ...





En toch ook wel wat "Magjes". 
;-)



Ik weet niet of dat nu aan mij ligt?
Maar dit jaar vond ik dat er iets mis was met de herfst.
Het kleurde niet zo mooi als andere jaren.
Vond ik.
Ik zag alleen maar bruin.
En een heel klein beetje geel.
En nog minder rood.
En veel minder paddenstoelen.
Zelfs dat ook veel minder.

De echtgenoot was hiermee niet akkoord.
Wat vonden jullie?

En kritieken
op mijn "gevangen blauwe licht"
en op de "moetjes en magjes"
ook meer dan welkom!

Ik kan er alleen maar uit leren.
:-)






maandag 6 november 2017

Broekje voor het minimeneerke.




Er werden toch wel wat spulletjes gemaakt
tijdens de stille periode.
Spulletjes
waarvan ik dan weer vergat foto's te maken.
Vooral
omdat het dingen waren
 die ik ook wel eens eerder toonde.

Enkele weken geleden
maakte ik eens een andere broekjesversie.
Al meer een echt jongetjesbroekje.

Nochtans blijft de dochter fan van de Olivers.
Die zijn gewoon echt heel erg praktisch.

Maar deze werd ook leuk bevonden.
Tenminste
 ik merk dat  het minimeneerke 
dit broekje 
toch wel erg vaak draagt.

Op de foto hieronder, met het broekje zo plat op tafel,
(dat is dus wat ik bedoel met waardeloze foto's !)
lijkt het maar niks.





Maar rond de billetjes van het minimeneerke
is het een stuk schattiger.




Stofje : van een vroeger "stoffenspektakel" :
bruine stretchjeans.
Model uit een oude Knippie nr 4 2011.
Maatje 80.
Klepje op het achterpand
is een "Onliemie-extraatje".
En zien jullie de nieten vooraan?
Dat deed ik voor het eerst.
En dat ik dat nooit eerder aandurfde,
is zo belachelijk als wat.
Dat stelt echt niks voor.

Gewoon een flinke tik met de hamer
(en nog wat extra tikjes omwille van mijn eeuwige onzekerheid,)
en klaar!

Aanvankelijk waren de pijpjes veel te lang.
Balen!
Want door die tricotboord was omslaan geen optie.
Dus werd het inkorten en even opnieuw de tricotboord er aan.

Volgende keer worden minimeneerkes maten op voorhand gecontroleerd.
Dat heb ik nu wel geleerd!

Moest er iemand zich geroepen voelen om ooit dit broekje te maken:
verleng voor- en achterpand bovenaan met een 5-tal cm.
In ieder geval ben ik dat bij een volgend exemplaar zinnens.
Luiers nemen toch echt wel wat plaats in!
 :-)






donderdag 2 november 2017

Nieuwe "hobby"?




Door het lange wegblijven, heb ik het hier nog niet verteld.
Ik volg een cursus fotografie.
Jullie zullen denken : Wat nu weer?
Na kleien, kalligrafie, Italiaans...
vorig jaar,
nu weer iets totaal anders.

Maar de lesmomenten van de overigen 
"matchten" niet meer met mijn "geweldig" lessenrooster.

En misschien ben ik ook wel een 
"hakopdetak"- springster?
Een beetje.
;-)

Niet echt een hobby dat fotograferen
maar voor iemand met een blog
heb ik er toch echt wel nood aan.
Stikjaloers ben ik op al die blogs
met van die fantastische foto's.
De juiste compositie, de achtergrond, de juiste muur ...
Om van belichting en andere toestanden ook nog maar te zwijgen.

Fotootjes maken met zo'n minitoestelleke
of met onze Nikon op volautomatisch,
dat lukte uiteraard nog min of meer.
Af en toe...
Want vaak was het resultaat ronduit "mottig".

Waarvoor al die andere Nikonknopjes dienden,
was voor mij een groot raadsel.
De echtgenoot probeerde het nochtans geduldig uit te leggen.
Echt heel geduldig! 
Hij wel!
Maar mijn geduld?
Dat is een ander paar mouwen.
Soms.
"Meestal!": hoor ik de echtgenoot denken.

En omdat vreemde ogen dwingen,
schreef ik me in voor een fotografiecursus.
Dat leek me beter.
Alvast ook beter voor de huwelijksvrede.
:-)

En bij die fotografielessen
krijg je dus huiswerk.
Dat loopt ook al regelmatig mis.
Tijd hé!
Altijd te kort!
En stomme contactavonden en klassenraden,
net op het tijdstip van de les,
strooiden ook al roet in het eten.

Dus eigenlijk loop ik al een beetje achter op de lessen.
En we zijn nog maar net gestart.
Zucht!

Ik heb het ook al flink in de gaten :
"Zelfs voor een doorsnee hobbyfotograaf
 ben ik niet in de wieg gelegd".
Maar ik blijf mijn best doen.
en  oefenen.
En rare dingen fotograferen.
Want dat moet van de meester.




En bij deze heb ik al "gepoterd".
Geknipt en  zwart/wit filterke.
Ik vind dat vals spelen.
Maar dat mag blijkbaar.
Daarom is het digitale fotografie.
En toch  blijf ik  het "poteren" vinden.

En "poteren"?
Dat valt echt niet te rijmen met een sportjuf!
;-)





PS :  "Poteren" is Limburgsvlaams voor "vals spelen".
Kwestie dat ook de Nederlanders kunnen volgen in mijn verhaal!